Stephen Baxter – „Ostatni kontakt”

Brytyjski autor piszący hard SF. Kompetencje naukowe zawdzięcza dwóm dyplomom naukowym, z matematyki i inżynierii. Napisał kilka książek wraz z Arthurem C. Clarkiem. Pozostaje pod wpływem jednego z ojców założycieli gatunku, H. G. Wellsa; pełni też funkcję wiceprezesa międzynarodowego towarzystwa jego imienia. Powieść „Statki Czasu”, będąca kontynuacją „Wehikułu czasu”, jest uznawana za jedną z najlepszych w jego dorobku. Zdobyła Nagrodę Cambella, Nagrodę British Science Fiction Association, a także była nominowana do nagród Hugo i Nebula.

Własne powieści Baxtera zgrupowane są w kilku cyklach. „Xeelee Sequence” (m.in. „Tratwa”, „Czasopodobna nieskończoność”, „Pływ”, „Pierścień”) opowiada o dalekiej przyszłości, w której ludzie stają się jedną z najpotężniejszych ras we wszechświecie. „Evolution” (serie „Mammoth” i „Manifold”) to efekt zainteresowania autora ewolucją ludzkości, zaś historie alternatywne (”Antylód”, „Statki czasu”, „Wyprawa”) rozgrywają się w realiach współczesnej Ziemi lub przyszłości, w której ludzkości udało się wyjść w kosmos.

Opowiadanie „Ostatni kontakt”, nominowane w zeszłym roku do nagrody Hugo, to kameralna historia zainspirowana teoriami współczesnej astrofizyki. Szukając podobieństw można wskazać na opublikowane w „Krokach w nieznane” 1976 opowiadanie „Dziewięć miliardów imion Boga”, Arthura C. Clarke’a. Wychodząc z różnych założeń fabularnych obaj autorzy dochodzą, w sumie, do tego samego punktu.