Gene Wolfe – „Memorare”

Autor, urodzony w 1931 r., to weteran amerykańskiej fantasy i SF. Długo przebijał się do czołówki, a następnie do panteonu twórców. Odbierany jako eksperymentator, balansujący na granicy gatunków, trudny w odbiorze ze względu na nietypowy styl, czy niecodzienne inspiracje, np. powieścią gotycką. Brał udział w wojnie w Korei, pracował jako inżynier mechanik i redaktor magazynu branżowego „Plant Engineering”. John Clute, znany krytyk i współtwórca :The Encyclopedia of Science Fiction”, nazwał go „prawdopodobnie najważniejszym” autorem współczesnej fantastyki, zaś Ursula K. Le Guin ochrzciła Wolfe’a mianem „nasz Melville”.

Zaczął pisać w połowie lat 50., kiedy – jak wyznaje – potrzebowali z żoną pieniędzy na łóżko i piekarnik. Techniczne wykształcenie nie przeszkodziło mu w osiągnięciu zadziwiającej maestrii w kreowaniu pejzażu emocjonalnego. Głęboko humanistyczna, nostalgiczna, nieśpieszna proza Wolfe’a zostawia zawsze trwały ślad w pamięci i ma swoich zagorzałych zwolenników.

Początek popularności przyniosły mu psychologiczne opowiadania z grą słów w tytułach: „The Island of Doctor Death”, „The Death of Doctor Island”, „The Doctor of Death Island”. Głównym dziełem w dorobku pisarza pozostaje cykl „Księgi Nowego Słońca” (”Cień Kata”, „Pazur Łagodziciela”, „Miecz liktora”, „Cytadela Autarchy”, „Urth Nowego Słońca”).

Spotkanie z twórczością tego autora można rozpocząć od zbioru opowiadań „Śmierć Doktora Wyspy” lub noweli „Pieśń Łowcy” i, oczywiście, od zamieszczonej w najnowszych „Krokach…” noweli „Memorare”, nominowanej jednocześnie do Hugo i Nebuli. Ten przygodowy romans (tak!) zaskoczy czytelników znających pisarstwo Wolfe’a: przestrzeń kosmiczna, pomiędzy Marsem i Jowiszem, bohaterowie penetrujący asteroidy zamienione w grobowce, wystawiają się na czekające na intruzów śmiertelne pułapki. Indiana Jones w kosmosie? Nie, to tylko Gene Wolfe. W kapitalnej formie.

Autor otrzymał dziesiątki nagród, w tym World Fantasy Award, Nebula Award, British Fantasy Award, British Science Fiction Award i wiele, wiele innych, ale nigdy nie zdobył nagrody Hugo przyznawanej przez uczestników Worldconu.

Poniżej okładka do książkowego wydania „Memorare” - stylizowana na podniszczony plakat filmowy. Stylizacja zresztą całkowicie nieprzypadkowa. A czemu? Odpowiedź można znaleźć w długim, soczystym opowiadaniu Wolfe’a zamieszczonym w „Krokach w nieznane”.